Jest to grupa wprowadzona do lecznictwa kilka lat po zastosowaniu pierwszych leków fenotiazynowych, obecnie stosowana dość często ze względu na dużą siłę działania i brak obwodowych działań niepożądanych w rodzaju choJinolitycznych i adrenolitycznych. Pochodne butyrofenonu wywierają jednak silne działania niepożądane ośrodkowe, jak parkinsonizm oraz zaostrzanie reakcji depresyjnych. Mechanizm działania. Dla neuroleptyków z grupy butyrofenonu wiąże się on z blokowaniem receptorów dopaminergicznych w prąż-kowiu i w innych strukturach mózgu. Działanie to jest silniejsze od działania pochodnych fenotiazyny i bardziej wybiórcze. Pochodne butyrofenonu słabiej od pochodnych fenotiazyny blokują receptory a-adrenergiczne (z wyjątkiem, może silnie w tym kierunku działającego droperydolu), nie wykazują też silniejszego działania cholinolitycznego, nie wpływają także zwiotczające na mięśnie szkieletowe. Podobnie do chioropromazyny i pokrewnych jej leków wpływają uszkadzające na czynność wątroby, ich działanie na szpik wydaje się być jednak słabsze. Działają silnie przeciwwymiotnie.
Artykuł o pochodnych butynofenorsu jest bardzo interesujący i zawiera dużo cennych informacji na temat zastosowań tych związków chemicznych w przemyśle farmaceutycznym. Szczególnie doceniam klarowne wyjaśnienie mechanizmu działania butynofenorsu oraz opis potencjalnych skutków ubocznych. Jednakże brakuje mi bardziej szczegółowego omówienia możliwych metod syntezy tych pochodnych oraz ewentualnych perspektyw ich wykorzystania w nowoczesnych lekach. Mimo to, artykuł zdecydowanie zainteresował mnie tematem i skłonił do dalszej eksploracji tej problematyki.
Dostęp do komentarzy: po logowaniu.